"Kaçış diye bir şey yok bana göre, bu mümkün değil. Nerede insan varsa, orada iyilik de var, kötülük de. Ormanların içinde bir yerde, bir hayvan gibi yaşamayı göze alabilecek cesaretimiz de yok. Hadi diyelim bunu da göze aldık, geride bırakacağımız insanların üstümüze başımıza sinmişliğini, hareketlerimizdeki, düşüncelerimizdeki, alışkanlıklarımızdaki yahut hayellerimizdeki varlıklarını nereye koyacağız? Üstelik, biliyorsunuz, içimizdeki kalabalık her daim dışımızdakinden daha büyüktür.”

- Hasan Ali Toptaş. 

Seçici olmaq lazımdı həmişə. Hər şeydə seçici olmaq lazımdı amma ən çox da insanlarla bağlı seçici olasan gərək. Adətən kiməsə ilk başda güvənməyəndə, səmimiyyət göstərməyəndə, başlayırlar sənin haqqında ya “özünü dartır”, ya “soyuqdu”, ya da başqa nə isə fikirləşməyə. Amma bu şeyi insanın özünə dəyər verməsi kimi başa düşən çox az olur. İnsanlarla olan münasibətdə seçici olmaq ona görə vacibdir ki, insana ən çox insan təsir edir. Səni əhatə edənlər nə qədər çox düzgün adamlardan ibarət olsa,  özünü təbii olaraq daha yaxşı hiss edəcəksən. İnsanın ətrafında sevincini, kədərini bölüşə bilcəyi adamlar olanda, insan daha da möhkəm olur. 



Kimdənsə konkret xoşum gələndə heçnə deyə bilmirəm. Həmin adamla az-çox ünsiyyətim var idisə, olan qalan ünsiyyətimi də kəsirəm. Heçnə olmamış kimi danışa bilmirəm. Elə bilirəm ki, aldadıram onu. Amma nə yalan deyim, özümü kiməsə bəyəndirmək hissi üçün darıxmışam babat.
Bəlkə də kimisə sevməyi sevirəm mən. Ümumi götürsək, vəziyyət orta ağır olaraq qalmaqda davam edir. 

enelou:

Sevgi - ağrısız, acısız mümkün deyil. Birini necə sevməyindən asılı olmayaraq onun səni incidəcəyi şübhəsizdir. Sevginin ən gözəlini yaşamaq üçün də həmin ağrıya, acıya dözməyi bacarmaq lazımdır. Əgər, ağrıya, acıya dözüb onu yaşaya bilirsənsə, onda səni incidən bütün bu hisslər zamanla çıxıb gedir. Yox, əgər, ağrıya, acıya öyrəşə bilmirsənsə, onda da sevgi çıxıb gedir.

İnsan ən çox ölüm qarşısında çarəsizdir. Heçnə etmək alınmır. Onun verdiyi ağrını yaşamaqdan başqa əlindən heçnə gəlmir. Ölümü qəbul etməyin ağla batan yolu yoxdur. Edə biləcəyin bəlkə də tək şey, itirdiyin insanları qəlbində yaşatmaqdır. Bir də, nə vaxtsa yenidən görüşəcəyinizə inanmaq.

Elə şeylər olur ki, ən yaxınına da deyə bilmirsən. O səni anlamaz deyə yox, sadəcə narahat olursan, istəmirsən danışasan və o da pis olsun. Həmin şeyləri yazmaq istəyi də güclü olmur əslində. Ya da, “yazsam nə dəyişəcək ki” deyə düşünürsən, yazmaqdan imtina edirsən.
Bölüşə bilmədiklərimiz zamanla yığılır, daxildə ayrı bir yer tutur. Elə-elə, vaxt keçdikcə daha fərqli olursan. İstər insanlarla ünsiyyətdə, istər xarakter olaraq. Adi şeylərdən kədərlənib, daha önəmli olan hadisələrə qarşı soyuqqanlı olursan.