Elə şeylər olur ki, ən yaxınına da deyə bilmirsən. O səni anlamaz deyə yox, sadəcə narahat olursan, istəmirsən danışasan və o da pis olsun. Həmin şeyləri yazmaq istəyi də güclü olmur əslində. Ya da, “yazsam nə dəyişəcək ki” deyə düşünürsən, yazmaqdan imtina edirsən.
Bölüşə bilmədiklərimiz zamanla yığılır, daxildə ayrı bir yer tutur. Elə-elə, vaxt keçdikcə daha fərqli olursan. İstər insanlarla ünsiyyətdə, istər xarakter olaraq. Adi şeylərdən kədərlənib, daha önəmli olan hadisələrə qarşı soyuqqanlı olursan. 

İnsan kimisə çox sevəndə, ən çox sevən tərəfin özü olduğunu düşünür adətən. Bu əslində o qədər də pis bir şey deyil. Çünki, bu düşüncə iki tərəfdə də ola bilər. Əsas odur ki, elə hissin olduğunu qarşındakının başına qaxmıyasan. 

missin

   Son bir ildə darıxmaq hissini unutmuşdum demək olar ki. Ən son yaxın dostum əsgərlikdə olanda yaşamışdım o hissi. İndi o hissi təkrar yaşamaq qəribə də olsa, xoşdu. Ən azı, həmin insanın nə qədər doğma olduğunu anladığım üçün xoş gəlir darıxmaq hissi. Aramızdakı məsafədi bəlkə də o hissi təkrar oyadan. İnsan məsafələr olmadan da darıxa bilər görəsən? Çox sevsə, bəlkə.
   Məsafələr darıxmaq hissini oyatsa da, yaxınlıq məsafəyə bağlı bir şey deyil. İnsan bir-birinə ruhən yaxın olur. Həmin yaxınlıq da, sonda doğmalığın yaranmasına səbəb olur.
 Sözüm onda yox, darıxıram çox. 

Atamla ən oxşar cəhətimiz ikimizin də az danışan olmağıdı. Amma atamda olan daha fərqlidi. Mən, özümə yaxın bildiyim, yaxın hiss elədiyim adamlarla olanda o xüsusiyyətimi itirirəm. Atam isə elə deyil. Onun üçün qarşısındakının yaxın və ya uzaq olması fərq etmir. 

Balaca olanda fikirləşirdim ki, mən “susan adamın az danışan oğlu”yam. Onun məni nə vaxtsa danladığını da xatırlamıram. Olub bəlkə də, ama çox az. Baxmağı kifayət idi səhv və ya düz bir şey elədiyimi anlamaq üçün. O danışmaq əvəzinə baxmağı seçib sanki. Baxışları ilə deyirdi hər şeyi. Bəlkə də çox danışmayıb deyə, mən onunla o cür əlaqə qurmağa çalışmışam.

Baxışların önəmli ola biləciyini, onun sayəsində öyrənmişəm. Kimsə baxışlarına görə doğma gələ bildiyi halda, kiməsə qarşı tanımadan uzaqlıq hiss edə bilərəm.

enelou:

Hər qapının açarı var ama bəzən içəri girə bilmək üçün açarın olması kifayət eləmir.

Bəzən qapını döyüb gözləmək qalır.